Generatory · · 12 min czytania
100 imion i haczyków dla NPC-ów w słowiańskim fantasy
Sto gotowych postaci: imię, kim jest, i jeden haczyk, który da się zagrać w minutę od wylosowania. Rzucasz stoma kostkami albo czytasz po kolei. Wszystko autorskie, do postawienia na twoim stole bez pytania mnie o zgodę.
Trzeci strażnik z rzędu nie może nazywać się Bartek. Czwarty tym bardziej. Ta lista powstała, bo moja własna kartka z imionami rozrosła się przez dwanaście lat prowadzenia do stu pozycji i uznałem, że szkoda jej trzymać w szufladzie.
Każdy wiersz ma trzy rzeczy: imię, kim ta osoba jest i haczyk — jedno zdanie, w którym siedzi coś, czego ta postać chce, i coś, co ukrywa. To nie są statystyki. To są ludzie, którzy o czymś wiedzą, czegoś się boją albo coś kombinują, i dlatego da się ich zagrać od razu, bez przygotowania.
Jak z tego korzystać przy stole
Trzy sposoby, wszystkich używam.
- Rzut. Potrzebujesz kogoś, kogo nie przewidziałeś — poborcy myta, przypadkowej szynkarki, kogoś, kto zaczepia drużynę na trakcie. Rzuć setką (albo dwoma kośćmi k10, jedna dziesiątki, druga jedności) i weź, co wypadnie. Haczyk podpowie ci, o co ta postać zagra.
- Podmiana. Masz w notatkach bezbarwnego „strażnika przy bramie". Zajrzyj tu, znajdź strażnika i podmień. Nagle ma powód, dla którego przepuścił kogoś, kogo nie powinien.
- Zasiew. Przed kampanią wybierz pięć postaci, których haczyki się zazębiają, i rozstaw je w jednej okolicy. Zaginiona dziewczynka, sołtys, który kieruje poszukiwania w złą stronę, świadek, który boi się mówić — masz zawiązek intrygi, zanim gracze cokolwiek zrobią.
O imionach
Imiona są zlepkiem staropolskich imion dwuczłonowych (Bogusz, Świętopełk, Dobrawa), przezwisk od cechy lub zawodu (Kulawa Hanka, Chwalisz Młynarczyk) i imion, które po prostu dobrze brzmią przy stole. Nie trzymają się żadnej epoki ani żadnego istniejącego settingu. Jeśli grasz w coś, co ma własną konwencję nazewniczą, przycinaj bez litości — lista ma ci oszczędzić paniki, a nie narzucić styl.
Tabela
| k100 | Imię | Kto to | Haczyk |
|---|---|---|---|
| 001 | Bogusz Kruk | sołtys nadrzecznej wsi | Organizuje poszukiwania zaginionej dziewczynki i kieruje wszystkich na północ. Dziewczynka jest na południu i on o tym wie. |
| 002 | Stara Rózga | zielarka spod lasu | Leczy za darmo, ale każdemu każe zostawić jedną rzecz, którą lubi. Ma pół izby takich rzeczy i nie chce powiedzieć po co. |
| 003 | Chwalisz Młynarczyk | syn młynarza, dłużnik | Winien pieniądze wszystkim w promieniu dwóch dni drogi. Jest przy tym tak sympatyczny, że nikt nie chce być pierwszym, który go przyciśnie. |
| 004 | Wojna Kowalówna | córka kowala | Nosi młot ojca, choć jej nie kazał. Kuje po nocach coś, czego nie pokazuje, i nie pozwala nikomu wejść do kuźni po zmroku. |
| 005 | Ojciec Sędziwój | wiejski kapłan | Wie o wszystkich wszystko, bo wszyscy mu się spowiadają. Sam nie wierzy już od dwóch zim i to jest jedyna rzecz, której nikomu nie powiedział. |
| 006 | Milena Przybłęda | kobieta znikąd | Przyszła zeszłej jesieni bez niczego. Płaci srebrem bitym w mennicy, której nie ma na żadnej mapie po tej stronie gór. |
| 007 | Zbrocha Wilczy Ząb | stary myśliwy | Zna las lepiej niż własną izbę. Od trzech lat nie chodzi w jego północną część i nie chce powiedzieć dlaczego, nawet za pieniądze. |
| 008 | Kulawa Hanka | szynkarka pod Trzema Wiadrami | Wie, kto w miasteczku sypia z kim i kto komu ile winien. Sprzedaje to za dzban miodu, ale tylko temu, kto ją najpierw wysłucha. |
| 009 | Racibor z Grabowa | poborca myta | Bierze mniej, niż mu wolno, i skrupulatnie to zapisuje. Zbiera dowody na własnego przełożonego i szuka kogoś, komu może je przekazać. |
| 010 | Dobrawa Siwa | akuszerka | Odebrała porody połowy wsi. Pamięta, które dziecko urodziło się z czymś, o czym rodzice kazali jej milczeć. |
| 011 | Ostoja Kmieć | gospodarz na trzech włókach | Zginęła mu krowa i nikt go nie słucha, bo wszyscy zajmują się większą sprawą. Jego krowa jest kluczem do tej większej sprawy. |
| 012 | Świętopełk Zając | grajek wędrowny | Śpiewa pieśń o zbrodni, która wydarzyła się dwa tygodnie temu i o której nie mógł jeszcze słyszeć. |
| 013 | Niegosława Cicha | praczka na rzece | Wyławia rzeczy, które rzeka niesie z góry. Ma w skrzyni pod łóżkiem pierścień, który ktoś bardzo chciałby odzyskać. |
| 014 | Domarad Szczerbaty | przewoźnik przez bród | Przewiezie każdego, ale po zmroku żąda potrójnej ceny i nie tłumaczy się z tego. Płacił kiedyś za to, że przewiózł kogoś za darmo. |
| 015 | Ludmiła Wdowa | wdowa po kupcu | Prowadzi interes męża lepiej, niż on prowadził. Trzech miejscowych rajców uważa, że to nie wypada, i szuka na nią haka. |
| 016 | Jaromir Bez Palca | najemnik po służbie | Nie bierze już zleceń zbrojnych. Weźmie się za wszystko inne, byle nie musiał nikogo zabijać — i nikomu nie mówi, dlaczego. |
| 017 | Krzesimir Zdun | zdun, stawia piece | W każdym piecu, który postawi, zamurowuje kartkę z imieniem. Kiedy dom płonie, on się o tym dowiaduje pierwszy. |
| 018 | Sulisława Rudowłosa | tkaczka | Tka wzory, których nikt jej nie nauczył. Twierdzi, że je śni, i że we śnie ktoś jej dyktuje. |
| 019 | Wszebor Kaleka | dziad proszalny pod bramą | Widzi wszystkich, którzy wchodzą i wychodzą, i pamięta twarze. Sprzeda tę wiedzę, ale tylko za jedzenie, nigdy za pieniądze. |
| 020 | Radomiła Zbiegła | nowicjuszka, która uciekła z klasztoru | Ukrywa się we wsi jako parobek. Umie czytać i pisać, co ją zdradzi szybciej niż cokolwiek innego. |
| 021 | Gniewomir Sęk | karczmarz przy trakcie | Ma w piwnicy dwie beczki, których nikomu nie nalewa. Nie są z winem. |
| 022 | Cichosława Pogodna | dziewczyna z młyna | Przewiduje pogodę bezbłędnie i wszyscy to lekceważą. Wie o czymś, co nadchodzi z zachodu, i nikt jej nie słucha. |
| 023 | Przybysław Garbaty | garbarz za rogatkami | Śmierdzi tak, że nikt z nim nie rozmawia dłużej niż chwilę. Dzięki temu słyszy rzeczy, o których ludzie mówią przy nim swobodnie. |
| 024 | Mścisława Sowa | wróżbitka na jarmarku | Wróży za miedziaka i większość z tego zmyśla. Raz na jakiś czas mówi coś, co się sprawdza, i to ją przeraża. |
| 025 | Dalebor Kruczy | kat miejski | Zna anatomię lepiej niż każdy medyk w promieniu tygodnia drogi. Leczy potajemnie, bo oficjalnie nie wolno mu tknąć żywego. |
| 026 | Wisława Karczmarzówna | córka karczmarza | Podsłuchuje wszystko i wszystko rozumie. Chce wyjechać i sprzeda każdą informację, która zbliży ją do wyjazdu. |
| 027 | Siemowit Grosz | lichwiarz | Nikomu jeszcze nie połamał nóg. Zamiast tego kupuje długi i czeka, aż dłużnik będzie potrzebny do czegoś innego niż pieniądze. |
| 028 | Bogna Krasna | córka rajcy | Ma wyjść za człowieka, którego nie zna. Zbiera pieniądze na ucieczkę i szuka kogoś, kto ją wyprowadzi za mury. |
| 029 | Trzebiesław Zgrzyt | bednarz | Zbił trumnę, której nikt nie zamawiał, i trzyma ją w warsztacie. Mówi, że wie, dla kogo. |
| 030 | Marena spod Wierzby | guślarka | Ludzie chodzą do niej po ciemku i nikt się do tego nie przyzna. Bierze zapłatę w tajemnicach, nie w srebrze. |
| 031 | Unisław Bosy | pastuch | Widzi z pagórka całą dolinę i nudzi się śmiertelnie. Zapamiętał każdy wóz, który przejechał traktem w ostatnim miesiącu. |
| 032 | Żelisława Kruk | kupcowa objazdowa | Wozi towar między trzema miasteczkami i wie o nich więcej niż ich burmistrzowie. Nigdy nie nocuje dwa razy w tym samym miejscu. |
| 033 | Bolebor Głuchy | dzwonnik | Nie słyszy prawie nic i wszyscy o tym wiedzą. Czyta z ruchu warg i nikt o tym nie wie. |
| 034 | Częstawa Igła | szwaczka | Szyje dla całego miasteczka i zna każdą sylwetkę. Rozpozna człowieka po sposobie, w jaki nosi płaszcz, nawet z tyłu i po ciemku. |
| 035 | Nasław Smolarz | smolarz z gęstwiny | Mieszka sam w lesie od ośmiu lat. Coś w tym lesie zna go i omija jego mielerz, a on udaje, że nie zauważył. |
| 036 | Ostrogniewa Ruda | przywódczyni bandy dzieciaków | Ma czternaście lat i pod sobą siedmioro młodszych. Wie o mieście więcej niż straż i sprzeda to za obietnicę bezpieczeństwa dla swoich. |
| 037 | Wojsław Krzywousty | strażnik przy bramie | Przepuszcza za łapówkę i robi to od lat. Ostatnio przepuścił kogoś, kogo nie powinien, i teraz nie śpi po nocach. |
| 038 | Dobiegniewa Sowia | skrybka w kancelarii grodzkiej | Przepisuje dokumenty i pamięta wszystkie. Jeden z nich był fałszywy i wie który. |
| 039 | Kazimir Grabarz | grabarz | Kopie doły i zauważa rzeczy, których nie powinno być w trumnach. Zaczął prowadzić własny spis i boi się, że ktoś go znajdzie. |
| 040 | Lubomira Cisawa | hodowczyni koni | Jej konie są najlepsze w okolicy i nie sprzeda ich nikomu, kogo nie polubi. Testuje kupców w sposób, którego nie zdradza. |
| 041 | Jarogniew Bielmo | ślepy pieśniarz | Widzi na jedno oko lepiej, niż udaje. Ślepota to jego najlepszy interes i najlepsza kryjówka. |
| 042 | Krasomiła Bosa | sierota na służbie w karczmie | Ma dwanaście lat i pamięta twarz człowieka, który spalił jej dom. Czeka, aż wejdzie do tej karczmy, i będzie czekać, ile trzeba. |
| 043 | Sobiesław Ciężki | rzeźnik | Największy człowiek w miasteczku i najłagodniejszy. Kiedyś zrobił coś strasznego i wszyscy udają, że o tym nie pamiętają. |
| 044 | Wierzchosława Szara | przełożona przytułku | Utrzymuje przytułek z pieniędzy, których pochodzenia nikt nie sprawdzał. I bardzo dobrze, bo pochodzą stamtąd, skąd nie powinny. |
| 045 | Dziwisz Sroka | paser | Kupi wszystko i nie zapyta skąd. Ma zasadę, której nigdy nie złamał: nie tyka rzeczy zabranych umarłym. |
| 046 | Zbysława Kruczek | złodziejka kieszonkowa | Kradnie, ale oddaje, jeśli ofiara ją rozpozna i zawoła po imieniu. Traktuje to jak grę i przegrywa z godnością. |
| 047 | Miłosz Szczerbaty | flisak | Spławia drewno w dół rzeki i wraca pieszo. Zna każdą przystań, każdą mieliznę i każdy trup, który wypłynął w tym roku. |
| 048 | Bratumiła Gęsia | hodowczyni gęsi | Jej gęsi wrzeszczą na każdego obcego i to jest lepszy system alarmowy niż straż. Ktoś jej ostatnio otruł trzy sztuki. |
| 049 | Radzim Kołodziej | kołodziej | Naprawia koła i zapamiętuje herby na wozach. Widział ostatnio herb, którego nie powinno tu być, i nie wie, komu to powiedzieć. |
| 050 | Gościsława Miodna | bartniczka | Chodzi po barciach w głąb puszczy dalej niż ktokolwiek. Wie o polanie, na której nic nie rośnie, i nie chce o niej mówić. |
| 051 | Sulimir Chudy | pisarz najemny na jarmarku | Pisze listy za tych, którzy nie umieją. Przez jego ręce przeszła połowa cudzych tajemnic w miasteczku. |
| 052 | Wielisława Zimna | zarządczyni dworu | Prowadzi cały majątek pod nieobecność pana. Pan nie wraca już od dwóch lat i ona zaczyna się bać, że wróci. |
| 053 | Kalina Lipowa | znachorka we dworze | Leczy panią domu z choroby, której pani domu nie ma. Obie o tym wiedzą i obie to podtrzymują. |
| 054 | Mirosław Grzebień | balwierz | Goli, wyrywa zęby i wysłuchuje. Przy goleniu ludzie mówią rzeczy, których nie powiedzieliby księdzu. |
| 055 | Nieznamira | dziewczyna bez imienia | Nikt nie wie, jak się nazywa, bo nie mówi. Rysuje. Rysunki są dokładne, aktualne i pokazują rzeczy, których nie mogła widzieć. |
| 056 | Świętosław Kadź | browarnik | Nie zapłacił myta i dlatego w karczmie nie ma piwa. Cała okolica jest wściekła i nikt nie pyta, dlaczego nie zapłacił. |
| 057 | Ludomir Popiół | człowiek, którego dom spłonął | Śpi teraz w stodole u obcych. Wie, kto podpalił, i nie powie, bo tamten trzyma coś, co jest mu droższe niż dom. |
| 058 | Bratysława Kośna | żniwiarka najemna | Chodzi od gospodarstwa do gospodarstwa przez trzy powiaty. Zna rozkład pól, płotów i psów w każdym z nich. |
| 059 | Wojciech Kulas | konował | Leczy konie i bydło. Umie też leczyć ludzi, ale nie wolno mu, więc robi to nocą, po cichu i za pół ceny. |
| 060 | Gniewosz Popręg | stajenny w zajeździe | Rozpozna każdego konia, którego raz oporządzał. Widział wczoraj konia, który miał zdechnąć rok temu. |
| 061 | Świetlana Wodna | córka rybaka | Pływa lepiej niż ktokolwiek nad tą rzeką. Wyciąga z wody rzeczy i ludzi, i nie zawsze zgłasza to, co wyciągnie. |
| 062 | Namysław Rachuba | rachmistrz kupiecki | Liczy cudze pieniądze i nie ma własnych. Znalazł w księgach dziurę i musi zdecydować, czy ją zgłosi, czy w nią wejdzie. |
| 063 | Dobrosława Ostra | przełożona cechu tkaczy | Trzyma cech żelazną ręką i broni go przed obcymi. Jej własna córka pracuje dla konkurencji zza rzeki. |
| 064 | Chwalibóg Zębaty | przemytnik | Przewozi towar pod dnem wozu z sianem. Ostatnio przewiózł coś, o czym nie wiedział, i teraz szuka kogoś, kto mu to wytłumaczy. |
| 065 | Rusłana Głogowa | karczmarka na rozstajach | Jej karczma stoi tam, gdzie nikt nie chce mieszkać. Nigdy jej nie okradziono i nie chce powiedzieć, czym za to płaci. |
| 066 | Ziemowit Krótki | chłopak na posyłki | Zna wszystkie skróty w mieście, także te przez cudze podwórka. Za miedziaka zaprowadzi wszędzie, także tam, gdzie nie należy. |
| 067 | Jarosława Popielata | kucharka we dworze | Gotuje dla dwudziestu osób i wie, kto czego nie tknie. Zauważyła, że pan od miesiąca nie jada niczego, czego ona sama wcześniej nie spróbowała. |
| 068 | Wszemił Gliniany | garncarz | Robi naczynia, które trzymają wodę zimną w upał. Nie zdradza jak i trzech kupców z miasta chce mu to wydrzeć. |
| 069 | Miłosława Cierń | ogrodniczka klasztorna | Zna każdą roślinę w ogrodzie i połowę z nich zna także po drugiej stronie muru, gdzie rosną te trujące. |
| 070 | Boguchwał Wół | woźnica | Wozi ludzi i towary od dziesięciu lat po tym samym trakcie. Wie, w którym miejscu wóz zawsze grzęźnie i kto na tym zarabia. |
| 071 | Rada Kaszlawa | stara służąca | Pracuje w tym domu od czterdziestu lat i pamięta trzy pokolenia. Umiera i chce komuś to wszystko przekazać, zanim odejdzie. |
| 072 | Bezprym Kość | dezerter | Uciekł z chorągwi i żyje pod fałszywym imieniem. Jest najlepszym szermierzem w okolicy i modli się, żeby nikt tego nie zauważył. |
| 073 | Wolimira Szept | szeptucha | Odczynia i zamawia. Połowa tego nie działa, druga połowa działa, a ona sama nie wie, która jest która. |
| 074 | Dobiesław Ryś | gajowy | Łapie kłusowników i puszcza ich, jeśli mają dzieci. Ktoś w końcu to zauważył i teraz go szantażuje. |
| 075 | Zdziesława Mała | karlica, sztukmistrzyni | Występuje na jarmarkach, a ludzie mówią przy niej jak przy meblu. Zna sekrety trzech miast i handluje nimi ostrożnie. |
| 076 | Sławomir Kadłub | szewc | Robi buty i rozpoznaje ślady. Widział na rynku odcisk buta, którego nie robi nikt w tym kraju. |
| 077 | Bożysława Chmura | żebraczka udająca ślepą | Siedzi pod kościołem i widzi wszystko. Odda tę wiedzę tylko temu, kto zapyta ją o imię. |
| 078 | Włodzimir Bury | psiarczyk | Jego psy nie szczekają na jednego z mieszkańców miasteczka i on nie wie dlaczego, ale to go dręczy. |
| 079 | Ksenia Zaleska | przybysz ze wschodu, kupcowa | Mówi z akcentem i płaci uczciwie. Miejscowi jej nie ufają, a ona zbiera dowody na to, kto rozpuszcza o niej plotki. |
| 080 | Domosław Piec | piekarz | Wstaje przed świtem i widzi miasto, kiedy nikogo nie ma na ulicach. Widuje jedną osobę regularnie i nikomu o tym nie mówił. |
| 081 | Racisława Sierp | wójtowa | Rządzi wsią przez męża i wszyscy o tym wiedzą oprócz męża. Boi się dnia, w którym on się zorientuje. |
| 082 | Ninogniew Krzem | kamieniarz | Kuje nagrobki i płyty. Zamówiono u niego płytę z datą, która jeszcze nie nadeszła. |
| 083 | Lubosława Pióro | nauczycielka w miejskiej szkółce | Uczy dwadzieścioro dzieci i zna ich rodziców od podszewki. Jedno z dzieci przychodzi z siniakami i nikt nie chce jej wysłuchać. |
| 084 | Wróbel | chłopak bez nazwiska, kieszonkowiec | Ma dziesięć lat i jest szybszy niż ktokolwiek. Ukradł coś, czego nie da się sprzedać, i teraz się tego boi. |
| 085 | Przybysława Nić | hafciarka | Haftuje herby i zna je wszystkie. Zauważyła, że jeden ród zaczął używać znaku, do którego nie ma prawa. |
| 086 | Gostomir Kadzidło | kościelny | Otwiera i zamyka kościół. W zeszłym tygodniu ktoś był w środku po zamknięciu i nic nie zginęło. |
| 087 | Halina Krucza | karczmarka w dzielnicy portowej | Wynajmuje pokoje na godziny i nie pyta o nic. Ma pod deską spis wszystkich, którzy kiedykolwiek u niej byli. |
| 088 | Stojgniew Twardy | przywódca straży miejskiej | Uczciwy, twardy i nieprzekupny. Jego brat jest największym paserem w mieście i on o tym wie od pół roku. |
| 089 | Świętomira Rosa | dziewczyna, która wróciła | Zaginęła trzy lata temu i wróciła w zeszłym miesiącu. Nie umie powiedzieć gdzie była i nie starzeje się tak jak inni. |
| 090 | Bolesta Kadź | żupnik solny | Zarządza składem soli i kradnie z niego od lat. Jest z tego powodu tak nieszczęśliwy, że wystarczy jedno pytanie, żeby pękł. |
| 091 | Wojmiła Sowa | zielarka na przedmieściu | Sprzedaje wywary od bólu głowy. Jeden z jej stałych klientów kupuje ich dziesięć razy więcej, niż potrzeba jednemu człowiekowi. |
| 092 | Radoch Kulawy | weteran spod Wielkiego Brodu | Opowiada o bitwie tak, jakby w niej był. Nie był. Był gdzie indziej i to jest cała jego tajemnica. |
| 093 | Cieszymir Krąg | kartograf | Rysuje mapy dla kupców. Na jednej ze starych map ma zaznaczone miejsce, którego dziś nie ma w terenie. |
| 094 | Bogusława Nocna | położna z przedmieścia | Wzywana do porodów o każdej porze. Zna każdy zaułek nocą i każdego, kto się o tej porze kręci. |
| 095 | Zbygniew Szron | rybak spod lodu | Łowi zimą przez przeręble. Wyciągnął w tym roku dwie rzeczy, których nie zgłosił, i obie leżą u niego w komórce. |
| 096 | Więcesława Igła | medyczka miejska | Jedyna osoba w mieście, która umie zszyć ranę. Zszywała ostatnio ranę, którą mógł zadać tylko ktoś bardzo bliski rannemu. |
| 097 | Damian Bez Cienia | wędrowny kaznodzieja | Mówi rzeczy, które ludziom się podobają, i zbiera na cel, którego nie precyzuje. Nie jest oszustem, i to jest w tym najtrudniejsze. |
| 098 | Rościsława Pręga | ujeżdżaczka | Ujeżdża konie nie do ujeżdżenia. Ma jednego, do którego nie podchodzi, i trzyma go z litości. |
| 099 | Wit Węgielny | chłopak z kopalni | Schodzi pod ziemię od dwunastego roku życia. Słyszał tam stukanie, które nie było stukaniem kilofa, i od tygodnia nie chce zejść. |
| 100 | Barbara Gruba | właścicielka łaźni | Ludzie przychodzą do niej nadzy i bez broni, więc mówią więcej. Wie, kto ma jakie blizny, i to jest wiedza warta więcej niż złoto. |
Co z tym dalej
Haczyk to nie fabuła, tylko jej zaczątek. Kiedy postać wejdzie do gry, zadaj sobie jedno pytanie: co się stanie, jeśli gracze nie zareagują? Odpowiedź na to pytanie zamienia wiersz z tabeli w żywy fragment świata, który toczy się dalej bez nich. O tym, jak przygotowywać takie sytuacje zamiast gotowych scenariuszy, pisałem osobno.
Jeśli któryś z tych NPC-ów pojawi się u ciebie i zrobi się z niego coś, czego się nie spodziewałem — napisz. Najlepsze historie z tego bloga zaczynają się od cudzego „poprowadziłem inaczej".
- generator NPC
- słowiańskie fantasy
- tabela losowa
- imiona
- haczyki fabularne
Tomek Wierzba
Bibliotekarz z Lublina. Prowadzę sesje od piętnastu lat, głównie dla jednej drużyny, w której dwie osoby znam z podstawówki. Więcej o mnie.